Iconisch Udens restaurant sluit definitief de deuren

UDEN | “Het lijkt wel of je hierna nooit meer ergens Chinees kan eten.” De familie Cheng is verbijsterd over de gigantische stroom aan reacties die het nieuws van de sluiting van Paradijs Uden teweeg heeft gebracht. “We weten niet wat ons overkomt. Wij doen gewoon ons ding. Dag in dag uit, jaar in jaar uit. We beseffen niet dat we zoveel impact hadden op het leven van de mensen. Wij waren toch een beetje familie.” Het iconische restaurant sluit op 27 juli definitief de deuren. Het afhaalrestaurant blijft nog een jaar open tot het pand aan de Prior van Milstraat plaats maakt voor - waarschijnlijk - woningbouw.

Speciaal voor dit interview heeft Mang Cheng die samen met zus Pui en moeder Sufa het restaurant runt, de stekker van de telefoon er eventjes uitgetrokken. “Het is hier een gekkenhuis. De telefoon ontploft nog steeds. Ik krijg zoveel appjes, mails en berichten. Niet alleen van klanten, maar ook van oud-werknemers. Mensen zijn geëmotioneerd over de sluiting, vertellen me hun levensverhaal en willen nog snel een tafel reserveren.” Het doet hem zichtbaar veel, al die hartverwarmende berichten. “Ik ben echt perplex van wat wij hier aan den lijve ondervinden”, zegt hij oprecht ontroerd. “Blijkbaar is de Chinese keuken echt nog wel in”, voegt hij er lachend aan toe.

Hoeveel kinderen uit Uden en omgeving zijn er wel niet over het karakteristieke bruggetje bij de entree een bijna magische wereld binnen gerend met de roodgelakte plafonds, sierlijke Chinese ornamenten en de geur van exotische gerechten? Om er later met hun eigen kinderen terug te keren die net als zij vol verwachting uitkeken naar het vertrouwde moment waarop Sufa ‘oma’ Cheng haar beroemde houten doos met snoepjes tevoorschijn haalde.

Sufa die in de jaren zeventig samen met haar man naar Nederland kwam, heeft het restaurant de iconische status bezorgd die het nu na bijna vijftig jaar heeft. “Mijn moeder kwam eerst in dienst bij restaurant Azië, op deze plek,” vertelt Mang. “De eigenaar was ome Chang, zoals iedereen hem noemde. Een flamboyante Chinese man die altijd een hoed droeg en in een witte Citroën Snoek door Uden reed. Iedereen kende hem.”
Begin jaren tachtig nam Sufa het restaurant over en richtte zich volledig op de authentieke Chinese keuken. Na een bezoek van journalisten van weekblad Panorama belandde Paradijs in de top tien van beste restaurants van Nederland. “Vanaf dat moment kwamen mensen echt uit het hele land naar Uden om hier te eten.”

In 1982 introduceerde Sufa Japanse teppanyaki, waarbij een kok midden aan tafel de gerechten bereidt en kreeg het restaurant de kenmerkende ‘Japanse’ eetnissen. “Dat was destijds echt revolutionair. Je kon dat alleen beleven in het Okura Hotel in Amsterdam en bij ons. Mensen stonden ervoor in de rij.”

Toen de economie verslechterde, volgde opnieuw een vernieuwend idee. “Mijn moeder was toen net in Amerika geweest. Daar zag ze voor het eerst koks die live sushi maakten. Ze dacht meteen: dat moeten wij ook doen.”

Twintig jaar geleden ontstond zo een van de eerste grote buffetrestaurants in Nederland met een aparte sushihoek. “We vroegen ons echt af of we die zaal ooit vol zouden krijgen. Maar vanaf de eerste dag liep het storm.” Met de komst van kleinkinderen bedacht Sufa de uitgebreide kinderspeelhoek compleet met oppas. Ook een primeur. “Mijn moeder keek altijd vooruit.”

Na de coronaperiode werd het steeds moeilijker om voldoende personeel te vinden. Daardoor kwam er steeds meer werk op de schouders van de familie Cheng terecht. “Mijn moeder loopt inmiddels tegen de tachtig, maar staat er nog steeds. Alleen… eigenlijk gaat het niet meer”, vertelt Mang. “Ze heeft zich door keihard werken voor ons, haar kinderen, opgeofferd. Zo werkt dat binnen de Chinese cultuur. Wij voelden daardoor ook altijd een morele plicht om door te gaan. Mijn kinderen van 20 en 22 voelen die verplichting veel minder. En dat begrijp ik ook. Ik heb altijd met plezier 12 tot 13 uur per dag gewerkt, zes en een halve dag per week. In al die jaren zijn we maar één dag dicht geweest: op onze trouwdag, 28 juni 2001. Maar we willen niet dat onze kinderen straks ook hun hele leven, 365 dagen per jaar, moeten werken omdat wij vinden dat Paradijs moet blijven bestaan.”

Toen zich een partij meldde met belangstelling voor het pand, werd uiteindelijk de knoop doorgehakt. “Dat besluit is niet van gisteren op vandaag genomen. We zijn hier al een paar jaar mee bezig.” Hoe hij de zeeën van vrije tijd straks gaat invullen, weet Mang nog niet precies. “Als je jarenlang zestig tot zeventig uur per week werkt en je agenda ineens helemaal leeg is, is dat best een overgang. Het is voor mij ook een sprong in het diepe.”

Ook voor oma breekt straks een compleet nieuwe fase aan. “Ze gaat in september een paar weken met mijn zus naar Azië. Daarna willen we nog een cruise met haar en haar kleinkinderen regelen. Ze verdient het ook om te genieten. Maar daarna moet ze haar eigen weg gaan vinden. En dat wordt lastig, want Paradijs was haar hele leven.”