Vader en zoon uit Zeeland rijden Amsterdam-Dakar

ZEELAND | In een straatoude Volvo met meer dan vijf ton op de teller doen Peter (72) en Joost (42) Kuppen uit Zeeland mee aan de Amsterdam-Dakar Challenge. Zaterdag 1 november vertrekken vader en zoon voor een tocht van ruim 7.000 kilometer dwars door de woestijn met als eindbestemming Banjul in Gambia.

Door: Machteld Leistra.

Een avontuurlijke uitdaging natuurlijk, maar dat is niet de enige reden voor deelname. Peter en Joost rijden enerzijds voor en met Stichting Hand to Hand, een club uit Zeeland die schoolmeubilair voor Gambia inzamelt en elk jaar meedoet aan deze challenge en waarvoor Peter zich sinds zijn pensioen vrijwillig inzet: “Duizenden kinderen krijgen daardoor kans op echt onderwijs. Zo zijn er vorig jaar veertig zeecontainers vol schoolmeubilair die kant opgegaan.”

Met deze tocht zamelen ze geld in voor de stichting. Ook worden de auto waarmee ze rijden en de spullen die ze meenemen ter plekke in Gambia geveild. Peter: “Wij betalen onze reis zelf. Alles wat we ophalen gaat voor honderd procent naar het goede doel, er blijft niets aan de strijkstok hangen.” Anderzijds is er ook een algemeen goed doel waar de challenge zich voor inzet. Dit jaar zijn dat kwetsbare meisjes en meer straatverlichting.

In konvooi
De start is dit jaar overigens niet in Amsterdam. De veertig - meestal op diesel rijdende - deelnemende auto’s zijn allemaal te oud om aan de strenge milieu-eisen die daar gelden te voldoen en komen de hoofdstad dus niet in. De start is daarom verplaatst naar Den Bosch. Joost: “Van daaruit rijden we drie dagen in konvooi naar Zuid-Spanje. Daar nemen we de boot naar Marokko. Daarna rijden we met twee of drie teams samen als Team Dutch Oasis en gaat de reis via Mauretanië en Senegal naar Gambia.”

Peter: “Door Mauretanië rijden we ook in konvooi, begeleid door het leger omdat Al Qaida daar nog steeds actief is. Dat komt helemaal goed hoor. Dat doen ze al negentien jaar zo.” Joost: “Je let ook op elkaar. Je zal nooit iemand achterlaten natuurlijk ook al hoort die niet bij jouw groepje. Als iemand een keer pech heeft dan help je en dan kom je maar een dag later aan.”

Peter: “We hebben ook allemaal een bakkie om onderling te communiceren. Het is een challenge, geen race. We slepen elkaar er doorheen. Ook al moet je honderd kilometer terugrijden om iemand te helpen, dan doe je dat. Het doel is met zijn allen de finish halen en de auto’s verkopen voor het goede doel.”

In totaal zal het tweetal eenentwintig dagen onderweg zijn en dat is wel even wennen voor de achterblijvers. De familie Kuppen vormt namelijk een hechte eenheid. Joost woont met zijn vrouw Moniek en dochters Saar en Wies naast zijn ouders en samen ondernemen ze heel veel. Zo trokken ze een aantal jaar geleden met campers door Amerika en gingen ze naar Noorwegen en Egypte.

Reuze cool 
Dorethé, de vrouw van Peter, houdt haar hart vast: “We zijn vijftig jaar getrouwd en ik ben nog nooit zolang alleen geweest, dus ik vind het wel een beetje spannend hoor. Ze moeten maar veel foto’s en berichtjes sturen. Ze hebben alle inentingen gehad en de papieren zijn op orde. Ze zijn klaar voor het avontuur.”

Dochter Saar (10) vindt het reuze cool wat haar vader en opa gaan doen. Ook zij draagt haar creatieve steentje bij. Trots showt ze de stukken karton die ‘s nachts ter verduistering voor de ramen van de auto komen en die ze samen met haar zusje Wies heel mooi beschilderd heeft.

V.l.n.r. Wies, Dorothé, Joost en Peter Kuppen.  

Joost en Peter zijn allebei elektriciens van origine, geen automonteurs, al hebben ze er wel eentje in hun team. Joost: “We hebben het simpel gehouden”, vertelt Joost. “Geen dure auto, maar eentje die goed is nagekeken en een verse apk heeft. De banden zijn prima en we hebben extra verlichting gemonteerd. In de woestijn heb je tenslotte geen lantaarnpalen. Op het dak komt een tentje, met een grasmatje erbij voor wat groen in de woestijn.” Peter vult lachend aan: “Zo maken we onze eigen oase. We nemen zelfs plastic palmbomen en stoeltjes mee.”

De keuze voor een Volvo was snel gemaakt. “Een degelijke, betrouwbare auto met eenvoudige techniek”, zegt Peter. “Hij moet daar ter plekke nog jaren mee kunnen. We hebben ons goed laten adviseren: juist de auto die er het slechtst uitzag, moest het worden. De mooie exemplaren zaten vol elektronische snufjes. Daar heb je daar niets aan.” Joost knikt: “Het is de Volvo met de meeste kilometers geworden. Maar er kan nog makkelijk een ton bij, hij is onverwoestbaar.” En Peter besluit: “Hopelijk levert hij bij de veiling voor het goede doel straks het dubbele op van wat wij ervoor betaald hebben.”

Wil je Peter en Joost steunen, kijk hier!