Arno’s strijd in herstel: ‘Ik wil geen medelijden, ik wil laten zien wat er mogelijk is’

UDEN/SCHAIJK | Arno van Boxtel (54) werkt sinds juni aan zijn herstel van een jarenlange gok- en alcoholverslaving. Naast zijn intensieve behandeltraject bij GGZ-organisatie Point-O in Schaijk is hij inmiddels actief als vrijwilliger bij MuzeRijk in Uden, waar hij veel voldoening uit haalt. Door open over zijn verleden te spreken, hoopt hij anderen met een verslaving te inspireren om hulp te zoeken. “Er is áltijd een weg naar boven. Ook als je denkt dat je er niet meer uitkomt.”

Arno groeide op in Heeswijk-Dinther en had een fijne jeugd. Hij trouwde, werd vader van drie kinderen en leidde een normaal gezinsleven. “Toen ons tweede kind werd geboren in 2002, veranderde alles”, vertelt Arno. “Ze bleek taaislijmziekte te hebben. Ons werd verteld dat ze mogelijk niet ouder dan 8 tot 12 jaar zou worden. Dat was een enorme tegenslag.” Toen zijn vrouw stopte met werken om fulltime voor hun dochter te zorgen, kreeg het gezin financiële zorgen. Het persoonsgebonden budget was niet toereikend, en Arno zocht naar uitwegen. “Ik begon met online gokken, in de hoop onze situatie op te lossen. Maar het maakte alles alleen maar erger. Soms stopte ik een tijd, maar steeds begon ik er weer mee. Door alle zorgen begon ik meer te drinken. Ik meende dat ik iedere dag minimaal een paar glazen bier nodig had om rust te vinden.”

Dakloos
De situatie ging van kwaad tot erger, wat in 2018 leidde tot een scheiding met zijn vrouw. In 2022 kreeg Arno een nieuwe relatie met wie hij ging samenwonen, maar in 2023 ging het opnieuw mis. “Ik bleef drinken, en gedroeg me manipulatief. Mijn vriendin zette me op straat vanwege mijn gedrag en problemen. Ineens was ik dakloos.” Hij vond tijdelijk onderdak bij de daklozenopvang in het Verdihuis in Oss. “Daar zat ik dan in mijn nette kleding. Ik dacht dat ik hier niet thuishoorde, maar ik had precies hetzelfde probleem als sommige anderen.” Na 5 weken in de opvang vond hij een particuliere huurwoning in Oss, maar zijn situatie verslechterde. “Ik was alles kwijt. Geen werk - waar ik 28 jaar lang werkzaam was geweest -, geen vriendin, en nauwelijks nog vrienden. Het drinken en gokken werd erger, tot ik de huur niet meer kon betalen. Mijn verhuurder dreigde me het huis uit te zetten. Ik zei altijd tegen anderen dat het goed ging, maar vanbinnen wilde ik er eigenlijk niet meer zijn.”

Kliniek
De ommekeer kwam toen hij besefte dat het menens was, en hulp zocht bij de huisarts. Via ONSwelzijn werd hij doorverwezen naar Point-O in Schaijk. “Ik ging voor 10 dagen in detox in het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem en verbleef vervolgens 6 weken in een afkickkliniek in Portugal. Ik moest mijn telefoon inleveren en mocht maar 10 minuten per week bellen met mijn kinderen. Ik wist niet wat me te wachten stond en dacht: nu kan ik geen plezier meer maken, alles wordt anders en saaier.” Toch werd hem al snel duidelijk dat hij een goede keuze had gemaakt. De gesprekken met een ervaringsdeskundige van Rijnstate en een psychologe uit de kliniek hielpen Arno vooruit. “In de kliniek pelden ze me af als een ui, bij wijze van spreken. We spraken over de dieperliggende oorzaken van mijn gedrag. Alles heeft een reden. Het gaf me hoop voor de toekomst.” Wat hem het meest raakte waren de zogeheten schadebrieven van zijn kinderen. “Ze beschreven hoe ze me hadden gemist op belangrijke momenten. Andere jongens in de kliniek lazen de brieven voor; dat kwam keihard binnen. Mijn kinderen zeiden me na vele eerdere kansen en beloftes nog één kans te geven. Dat gaf me de kracht om door te zetten.” Ook de gedachte aan zijn overleden vader helpt hem. “Hij overleed in coronatijd en ik heb geen ‘houdoe’ kunnen zeggen. Het voelt alsof hij nu van boven meekijkt en me begeleidt naar betere, mooiere tijden. Het gevoel is moeilijk uit te leggen, maar het helpt me heel erg. Hij is mijn hogere macht.”

Safehouse
Sinds augustus woont Arno in het safehouse van Point-O, waar hij werkt aan zijn herstel via een twaalfstappenplan. Hij krijgt financiële begeleiding van een bewindvoerder en stoomt zich klaar om terug te keren in de maatschappij. “Ik ben hier één van de ouderen, maar we steunen elkaar allemaal. Ik blijf ook zeker contact houden met sommige bewoners als ik hier niet meer woon.” De band met zijn kinderen en ex-vrouw is goed. “Zij hebben jarenlang alles alleen moeten doen. Nu hoor ik van hen, en bijvoorbeeld ook van mijn zussen, dat ze trots op me zijn. Dat doet me veel.”

Arno voor het pand van Point-O in Schaijk, waar hij werkt aan zijn herstel.

MuzeRijk
Een belangrijke stap in zijn herstel is het vrijwilligerswerk bij MuzeRijk. “Omdat ik vrijgesteld ben van werk, mag ik van Point-O alleen vrijwilligerswerk doen. Ik bood me via Dirk Schuurmans aan bij MuzeRijk voor vrijwilligerswerk. Sinds oktober werk ik er drie halve dagen in de keuken en ben ik een halve dag chauffeur van de MuzeMobiel. Ook woon ik een paar keer per week een meeting van Narcotics Anonymous bij: een gemeenschap van herstellende verslaafden die elkaar helpen clean te blijven.” Het vrijwilligerswerk bevalt hem meer dan uitstekend. “Het is heel dankbaar werk. Ik fiets met plezier vanuit Schaijk naar Uden, door weer en wind. Vóór mijn hersteltraject zou ik dat écht niet gedaan hebben.” Hij krijgt veel respect van andere vrijwilligers. “Ik heb geleerd dat je veel meer bereikt door open en eerlijk te zijn. Ik vroeg me wel eens af of ik me moest schamen voor mijn verslaving, maar bedacht me dat ik me juist kapot zou moeten schamen als ik géén hulp zou zoeken. Dat is ook de reden dat ik mijn verhaal wil delen. Als je problemen hebt, is er altijd hulp mogelijk om eruit te komen. Ik wil geen medelijden; ik wil laten zien wat er mogelijk is.”

Nieuwe woning
Inmiddels heeft Arno een woning in Haps toegewezen gekregen, waar hij binnenkort zelfstandig verder kan. “Ik wil daar rustig opnieuw beginnen, nieuwe mensen ontmoeten en uiteindelijk weer aan het werk gaan. Misschien ga ik over een paar jaar wel aan de slag als ervaringsdeskundige om anderen te helpen, net zoals ik ben geholpen. Daarnaast zou ik graag dit jaar nog mijn levensverhaal delen in de kliniek in Portugal, zodat ik lotgenoten tips en een beetje rust kan geven in wat er komen gaat. Natuurlijk blijf ik ook wat vrijwilligerswerk doen bij MuzeRijk.” Arno krijgt nog zeker 2 jaar ambulante zorg. “Ik wil zekerheid hebben, en daarom wordt er eens in de zoveel tijd gecheckt hoe het met me gaat.” In de tussentijd maakt hij tijd voor ontspanning. “Ik wandel graag en maak kleurplaten voor volwassenen. Dat helpt me relativeren. Ik luister iedere dag het nummer Whole World Is Watching van Within Temptation (ft. Dave Pirner). Die tekst slaat helemaal op mij en raakt me enorm. Ik denk dan bij mezelf: jongen, je bent goed bezig. Je wilt niet meer terug naar waar je vandaan komt. Ik heb weer zin in het leven.”