‘Als ik mijn leven over mocht doen, zou ik het hetzelfde doen’

UDEN | Met honderden verhalen droeg Ankh van Burk (78) jarenlang bij aan een mooi, leesbaar Udens Weekblad. Eerst als vaste kracht, later als freelancer. Deze rubriek was één van de rubrieken die ze zich eigen maakte. Onlangs maakte ze bekend te stoppen. Een mooi moment om de rollen eens om te draaien. Op een zonnige woensdagmiddag word ik hartelijk ontvangen aan de Herman Linnenbankhof in Uden. Onder het genot van een kopje thee vertelt Ankh over haar leven.

Ankh werd op 5 februari 1947 in Voorburg geboren als oudste in een gezin van zes kinderen. Haar vader had een schoenenzaak, overgenomen van haar opa. “Ik herinner me dat er achter in de zaak nog een schoenmakerij was. Mijn vader had daarnaast geleerd voor pedicure. Op een gegeven moment ging de zaak failliet, en werd alles overgenomen door de schoenwinkelier en schoenmaker een straat verderop. Met de pedicuresalon ging hij wel verder.”

School
Op 5-jarige leeftijd ging Ankh naar de kleuterschool. “Mijn ouders vertelden dat flink gebruld heb op de weg daar naartoe; ik wilde niet naar school. Toen ik 6 was, ging ik naar de lagere school. Ik had de hoogste rapportcijfers in mijn klas. Ik kon heel goed lezen en spellen, maar had een hekel aan rekenen. In de vierde klas zag ik de juf op de lessenaar zitten, en kreeg ik een ingeving: ‘Ik wil ook onderwijzeres worden’. Dat gaf me een euforisch gevoel.” Na de ulo (uitgebreid lager onderwijs) - waar ze een klas over mocht slaan - was de kweekschool voor onderwijzers een logische vervolgstap. “Na die studie ging ik aan de slag op een lagere school in Utrecht, en ging al snel naar de Mavo, onder andere in Heesch. Vanaf 2002 kwam ik via een uitzendbureau terecht op een school voor voortgezet onderwijs in Best. Daar had ik twee brugklassen voor Nederlands. Ik vond het lesgeven heel leuk, maar ‘moeten, eisen, verplicht’ stond mij tegen. Daarom verliet ik het onderwijs in 2006.”

Jeugd
Ankh had tot haar 21e een moeilijke jeugd. “Mijn moeder was geestelijk gestoord. Ze beschikte niet over empathische gevoelens. Mede daardoor heb ik al jarenlang geen contact meer met drie van mijn broers en mijn zusje. Op zeker moment heb ik het mijn moeder wel kunnen vergeven, want ik ben van mening dat ik dankzij haar en mijn strijd met haar geworden ben wie ik nu ben. Ik vind van mezelf dat ik een sterke vrouw ben. Tot ver in mijn volwassenheid zat ik in de slachtofferrol, totdat ik tot ommekeer kwam. Je kunt het lot van je leven ook in eigen hand nemen. Dat was een behoorlijke ommezwaai.” Toen ze bijna 21 was, kwam ze via de vriendin van haar raadsman terecht in een kamer in Leiden. “Het was een verademing om thuis bij mijn moeder weg te zijn. Na 2 jaar verhuisde ik naar een kamer in Rijswijk, wat dichterbij mijn werk was.”

Huwelijk
Eind jaren 60 leerde Ankh haar man John kennen. “Hij studeerde Filosofie aan de Universiteit van Nijmegen, en woonde op kamers. Ik ontmoette hem toevallig bij een gelegenheid. Pas veel later werd ik verliefd op hem. Op 4 september 1971 zijn we getrouwd. John liep stage bij een verslavingskliniek in Beek en Donk. Toen zijn baas hoorde dat we gingen trouwen, zei hij: “Dan moet hij een baan hebben.” Er werd een baan voor hem gecreëerd, waardoor hij medewerker verslavingszorg werd. We gingen in Uden wonen, waar we een woning vonden op de hoek van de Kerkstraat.” In 1974 werd hun eerste zoon geboren, in 1976 volgde hun tweede zoon. “Er waren toen nog geen peuterspeelzalen. Je werd geacht te stoppen met werken om voor je kind te zorgen. Later ging ik in de avond lesgeven bij de Volksuniversiteit. Omdat mijn man ’s avonds thuis was, kon ik makkelijker een paar uurtjes weg en toch werken. Dat heb ik zeer lange tijd gedaan.”

Ujes dialect
In 1977 verhuisde het echtpaar naar de Herman Linnenbankhof, waar Ankh tot op de dag van vandaag met veel plezier woont. “Ik vond het destijds niet moeilijk om naar Uden te verhuizen, maar had wel moeite met het Ujes dialect. Bij de Pronkzittingen moest ik steeds aan mijn man vragen: ‘Wat zegt ’ie?’ Daarom lachte ik veel later dan de rest. Ik heb veel belangstelling voor het dialect, en heb een paar keer Ujese les gehad en meegedaan aan het Ujes Diktee.”

Verhalen schrijven
Door de economische crisis in de jaren 80 ging Ankh, in overleg met haar man, weer aan het werk. “Op de lagere school was ik heel sterk in opstellen maken; ik had van nature een goede verteltrant. Zo kwam ik terecht bij Janssen Pers, waar ik verhalen maakte voor het nieuwsblad van Uden. 3 jaar later ging ik aan de slag bij De Winter. Na De Winter heb ik ook nog enige tijd geschreven voor het weekblad ‘Oost-Brabant’ van het Brabants Dagblad. Jaren later werd ik correspondent bij het Udens Weekblad voor één pagina per week.” John overleed begin 2019. “Aan het einde van dat jaar had ik het gevoel: ik moet een stapje terugdoen. Ik behield altijd de vaste rubriek Terugblikken Met..., maar vanwege mijn gezondheid en operaties ben ik een stuk minder gaan werken. Onlangs heb ik besloten om helemaal te stoppen.”

Hobby’s
“Naast mijn liefde voor schrijven heb ik nog veel meer hobby’s. Ik heb jarenlang op een mandalacursus gezeten, houd van bloemschikken en tuinieren, en ook eten koken vind ik leuk. Wekelijks maak ik een menulijstje, zodat ik weet wat ik bij de supermarkt moet halen. Lezen doe ik veel. Jarenlang heb ik boeken over spiritualiteit gelezen. Ik ga vaak naar Museum Krona en heb ook een aantal kunstboeken in mijn kast. Als ik een tentoonstelling bezoek, koop ik altijd het bijbehorende boek. Daarnaast ben ik geïnteresseerd in woonplaatsen of vakantiebestemmingen. John en ik reisden veel. In de beginjaren van ons huwelijk maakten we diverse trektochten door Europa. We bezochten samen Egypte en Midden-Amerika. Ook ben ik alleen met een groepsreis 3 weken naar Vietnam en Cambodja geweest en één week naar Jordanië. Nu doe ik dat niet meer, maar ga ik nog wel dagjes uit met een organisatie.”

Vrijwilligerswerk
Ankh deed haar hele leven veel vrijwilligerswerk. “Op mijn 16e werd ik welpenleidster bij de scouting. Ik was lid van de Jongerenmis, waar ik ook in het koor zong en de mis voorbereidde. Begin jaren ’80 sloot ik me aan bij de vredesbeweging Vrouwen Voor Vrede. Vanuit daar heb ik de vredeskampen op vliegbasis Volkel van dichtbij meegemaakt. Eind jaren ’90 werkte ik bijna 3 jaar bij Slachtofferhulp. Ik richtte de Verkeersouders op de basisschool in Uden op. Verkeersouders helpen (op) de basisschool met alles wat met verkeer te maken heeft.” Vele Udenaren zullen Ankh herkennen van haar act als ‘Haagse Freule’ op de Udense Pronkzittingen. “Ik heb een aantal jaren buutreednen gedaan. Mijn debuut maakte ik op het Knorfestival in de Markthal. Met hulp van mijn man, die goed taalgrappen kon verzinnen, heb ik verschillende buuts geschreven. In 2004 deed ik mijn buut in het Ujes dialect, die we met vier man in elkaar hebben gezet.”

Terugblik
“Als ik mijn leven opnieuw over mocht doen, zou ik het precies hetzelfde doen. Naarmate je ouder wordt, word je steeds milder en rustiger. Op dit moment leid ik een heel tevreden leven.”