‘Vrouwen houden rekening met iedereen’
Algemeen 132 keer gelezen UDEN - Ze was altijd al een geëmancipeerde boerendochter. Ans van den Broek (58), is de kartrekster van de manifestatie Internationale Vrouwendag op zondag van 12 tot 18 uur in Markant Uden. Samen met een groep allochtone vrouwen die actief mee helpt met de organisatie. “Er gebeurde niks meer in Uden met Vrouwendag, zonde. We willen iets moois neerzetten, dat meteen helemaal goed is. Iets groots. Met veel hulp gaat het lukken. Het wordt een echte internationale dag.”[image=274870]
Is een speciale Vrouwendag nog steeds nodig?
“Zeker is dat in deze tijd ook nog heel belangrijk. Het moet ook echt een multiculturele dag worden. Solidariteit onderling is heel belangrijk. Bovendien, steeds meer vrouwen zijn alleen, maar hebben wel behoefte om ervaringen uit te wisselen. Vrouwen houden rekening met iedereen en minder met zichzelf. Daarom is het goed om elkaar te leren kennen. Je hoeft niks speciaals te kunnen, er zijn is al prima.”
Wordt het een serieuze dag?
“Het wordt een dag vol met afwisseling. Een feestelijke dag met een serieuze kant. Als thema hebben we gekozen ‘vrouwen en armoede’. Dat is dus een pittig onderwerp. We hebben het over vrouwenrechten, maar er is ook muziek, dans, lekkere hapjes, schoonheidstips enzovoorts. De dag is ook heel leuk voor jonge meiden. Ook mannen zijn overigens welkom.”
Hoe ben je er in gerold?
“Ik ben heel actief met de VOKU. De Vrouwen Vormings en Ontmoetings Kring Uden is een onafhankelijke vrouwenvereniging en die bestond in maart 2012 al 25 jaar. Truus van Wijngaarden heeft de club opgericht. Zij heeft met twee andere vrouwen jarenlang het bestuur gevormd tot 2002. Daarna zijn er andere besturen gevormd. Ik ben nu voorzitter. We hebben ongeveer honderd leden tussen de vijftig en de tachtig jaar. Uiteraard zijn jongere vouwen welkom. Ik merk dat ze het fijn vinden om samen te zijn, iets van elkaar op te steken. Nu wilde ik eens meer doen dan alleen voor eigen leden. Ik zag mogelijkheden om een echt internationaal comité te vormen.”
Heb je de vrouwenemancipatie van thuis meegekregen?
“Ik was thuis een beetje een aparte. We hadden een boerderij en we waren met drie meiden en een jongen. Moeder heeft ons geleerd zelf na te denken, zelf dingen te doen en je mening durven te zeggen. Een boerin was ik nooit, maar gruwelijk leergierig en nieuwsgierig. Tegen het verwachtingspatroon van die tijd in, wilde ik studeren. Toen ik trouwde hield ik mijn eigen naam en mijn dochter draagt mijn achternaam. Zo geëmancipeerd ben ik dus wel.”
Waar komt die betrokkenheid vandaan?
“Ten gevolge van een ongeluk heb ik op mijn achttiende jaar mijn rug gebroken. Dat gebeurde in Duitsland. Ik heb daar zeven weken in het ziekenhuis gelegen en elk weekend kwamen mijn ouders. Net op tijd voor de oliecrisis mocht ik naar huis. Anders had ik vanwege de autoloze zondagen geen bezoek meer gekregen. Het was niet alleen een breuk in mijn rug maar ook in mijn leven. Ik ben er door veranderd, zag de betrekkelijkheid van het leven en dat heeft zich in mijn werk door gezet. Ik heb gelukkig mijn optimisme wel behouden. Ik heb altijd met en voor mensen gewerkt die het echt nodig hadden. De dokters zeiden dat ik veel geluk heb gehad. Scheelde barweinig of ik had niet meer kunnen lopen. Toch heb ik nog diverse studies kunnen doen. Ik heb een tweede kans gekregen.”
Hoe is het nu met je?
“Ik ben naast mijn werk ook nog yogadocente. Daarmee geef ik tegenwicht aan de drukte. Dat houdt me in balans en het is goed voor mijn lijf. Verder heb ik altijd welzijnswerk gedaan, dus was ik ook altijd onzeker over de continuïteit. Heb nogal eens van baan moeten wisselen, maar wel altijd in Uden en omgeving kunnen werken. Nu rij ik naar Nieuwegein waar ik mensen begeleidt met een persoonsgebonden budget. Ook weer een doelgroep die het zwaar heeft.”
