Het zonnetje
Ik ben Paul, een gewone buurman uit Volkel. Af en toe verleen ik mantelzorg aan Ton, een bejaarde invalide man die in dezelfde straat woont. Ton kan zelf niet meer traplopen. Toen een paar weken geleden zijn cv-ketel op zolder lek raakte, liep het water langs de muren naar beneden. Hij kon er niets aan doen. Ik wel, dacht ik.
Het begon met een telefoontje naar het onderhoudsbedrijf van woningcorporatie Area. Ze stuurden netjes een monteur. Die constateerde: kapot onderdeel, niet op voorraad. Tot die tijd moest Ton zich behelpen met pannen en schaaltjes om het water op te vangen die ik dan twee keer per dag leegde. Helaas liep het ook wel eens over. Het sop liep langs de muren, het behang liet los, en met elke dag voelde ik de moed wegzakken.
Ik belde meermaals het bedrijf. Steeds hetzelfde antwoord: "We vinden het vervelend voor u.” Maar, geen oplossing. Op een gegeven moment zei ik tegen mezelf: "Het lijkt wel of er geen menselijkheid meer bestaat.”
Tot die maandag. Ten einde raad belde ik weer de woningbouwvereniging. Ik verwachtte een bandje, een chatbot, een medewerker die me weer zou doorverwijzen. Maar in plaats daarvan kreeg ik Elise aan de lijn. Ze luisterde. Echt luisteren. Ze vroeg door, ze begreep de wanhoop, ze viel niet over details maar over de kern: een hulpeloze man in een lekkend huis. "Ik regel het”, zei ze. En ze meende het.
De volgende ochtend stond er een monteur voor de deur. De cv-ketel werd gemaakt. Het lekkageprobleem was verholpen. Ton kon weer rustig ademhalen. Maar het mooiste moest nog komen. Een week later werd er bij mij aangebeld. Daar stond Elise. Ze had voor mij en Ton een klein presentje meegenomen. "Zomaar”, zei ze. "Omdat ik de ellende begrijp.”
Geen grote gebaren. Geen persbericht. Gewoon een mens die liet zien dat ze het gezien had.
Ik wil daarom niet klagen over de anonimiteit van onze tijd. Natuurlijk, het is makkelijk om boos te worden op chatbots, verwijsbordjes en onbereikbare helpdesks. Maar wat aandacht krijgt, groeit. En ik kies ervoor om mijn aandacht te geven aan wat wél werkt. Aan Elise. Zij is het zonnetje in een systeem dat soms donker aanvoelt. Zij bewijst dat menselijkheid niet is verdwenen - je moet haar alleen net even willen zien. Dus bij deze: Elise van Area, dank je wel. Laten we vaker stilstaan bij mensen zoals zij. Want zo bouwen we, buurt voor buurt, gesprek voor gesprek, aan een menselijkere samenleving.
Paul Tesser, Volkel.