Het is altijd gezellig als Vinz en Yfke langskomen.
Het is altijd gezellig als Vinz en Yfke langskomen. Foto: Henk Lunenburg
IN GESPREK MET

Marie Jacobs - Smits uit Uden 100 jaar: ‘Wekelijks zit ik op de hometrainer’

Human Interest 2.138 keer gelezen

UDEN | Marie Jacobs - Smits uit Uden bereikt vandaag de geweldige leeftijd van 100 jaar. Ze vertelt ons over haar leven. “Ik ben nooit ziek, mijn dokter ken ik nauwelijks.”

door Henk Lunenburg

Marie werd op 15 mei 1924 geboren in Nistelrode in een gezin met vijf kinderen, waarvan één broer. Haar ouders hadden een boerenbedrijf waar ze beiden hard voor werkten. Het katholieke gezin ging zingend door het leven. Marie ging in Nistelrode naar de lagere school en daarna werkte ze thuis op de boerderij en in de huishouding bij andere mensen. Voor sporten en hobby’s was geen tijd.

Waar heb je je man leren kennen?
“Ik was op een feestje bij mijn nichtje Anna Schraven in Zeeland en daar zag ik hem voor het eerst. Hij was een kameraad van Anna’s vriend. Na een paar jaar verkering trouwden we op 20 november 1957. We gingen in een boerderij op ’t Oventje in Zeeland wonen. Mijn vader en zijn invalide broer Mies woonden en werkten bij ons op de boerderij. We kregen twee kinderen: Antoon en Mia. Antoon is op 11-jarige leeftijd overleden ten gevolge van een verkeersongeval. Ons Mia trouwde in 1984.”

Hoe deden jullie in je vrije tijd?
“Mijn man was altijd met de paarden bezig. Hij liet zijn pony door iemand rijden in aangespannen sport. Terwijl hij daarmee bezig was heb ik vele onderrokken gebreid. Voor mijn drie zussen breide ik rode onderrokken met gaatjes en voor mijzelf breide ik een gele met strepen. Die onderrokken werden toen altijd gedragen, dat kun je je nu niet meer voorstellen. De rest van de tijd ging op in werken. Als we ergens met de auto naar toe moesten, konden we met Mies meerijden die in een automaat reed. Mijn man heeft zijn rijbewijs pas op 55-jarige leeftijd gehaald. Ikzelf heb nooit auto gereden.”

Wanneer zijn jullie gestopt met de boerderij?
“Toen het werk op de boerderij te zwaar werd, zijn we verhuisd naar de Linnenstraat in Zeeland. Ik ben vrijwilligster geweest bij de plaatselijke afdeling van De Zonnebloem. Ik bezocht de plaatselijke zieken en kreeg daarvoor later een onderscheiding. Eén keer ben ik met de Zonnebloemboot mee geweest. Met mijn vriendin Annie Dekkers uit Zeeland ben ik een keer naar Lourdes geweest. Iedereen hoor je over Lourdes praten, maar je moet het zelf hebben mee gemaakt om het echt te begrijpen. We sliepen in een hotel en bezochten vaak Het Heiligdom. Het was heel indrukwekkend om het mee te maken. En het was de eerste en enige keer dat ik gevlogen heb. Ook dat was een beleving op zich. Na een hersenbloeding heeft mijn man eerst in De Watersteeg in Veghel en daarna in het verzorgingshuis Compostella in Zeeland gewoond. Met de bus ging ik een paar keer in de week naar Veghel op bezoek. Toen hij naar Compostella verhuisde, ging ik dagelijks naar hem om hem te helpen met het eten en daarna maakten we met de rolstoel vele mooie wandelingen door Zeeland. 20 jaar gelden is hij overleden. Ons Mia zorgde voor vier kleinkinderen en ik heb nu twee achterkleinkinderen.”

Tot wanneer heb je zelfstandig gewoond?
“Op 97-jarige leeftijd werd ik voor crisisopvang opgenomen in De Nieuwe Hoeven in Schaijk en daarna verhuisde ik naar Brabantzorg MuzeRijk. Ik heb het hier goed naar mijn zin, de verzorging is goed. Wekelijks zit ik op de hometrainer en binnenshuis loop ik met een rollator. Ik ben nooit ziek, mijn dokter ken ik nauwelijks. Ik heb nooit gerookt en op een paar borreltjes citroen na heb ik nooit alcohol gedronken. We spelen hier vaak bingo en rummikub en als ik alleen ben vermaak ik me met woordzoekers. Dat vind ik nog steeds leuk om te doen. Het nieuws in de krant of op televisie interesseert me totaal niet. Dat ik nu zelf paginagroot in de krant kom, vind ik daarom wel heel apart. Televisie kijken hebben we altijd zeer weinig gedaan, de radio stond wel altijd aan. Muziek en zingen was voor mij en mijn man heel belangrijk, daar genoten we dagelijks van. Op latere leeftijd heb ik nog 10 jaar gezongen bij het ouderenkoor. Ik geniet als de achterkleinkinderen Vinz en Yfke op bezoek komen, die hebben veel te vertellen. Meestal komen ze met ons Mia mee als die op ze past en vaak komen ze in een weekend met hun ouders. Van elk bezoekje maken Vinz en Yfke een feestje. Een armbandje dat ze voor mij maakten, draag ik dagelijks.”


Hoe vier je deze bijzondere verjaardag?
“Mijn 100e verjaardag vieren we deze dag zelf met de bewoners op de afdeling. Mijn drie zussen, Lien (96), Pita (94) en Mien (92) komen langs. Zij wonen alle drie in Nistelrode en ik ben blij dat ze erbij kunnen zijn. Later vieren we in de kantine nog een feestje met familie en vrienden en kennissen. De burgemeester komt ook nog even langs.”

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant