Samen met zijn vrouw Lydia.
Samen met zijn vrouw Lydia. Foto: Ankh van Burk
TERUGBLIKKEN MET

Spencer Zeegers: ‘Ik denk dat ik geluk heb gehad in mijn leven’

Human Interest 2.794 keer gelezen

UDEN | Ik bel aan op zijn adres op Morene. Ik ken mijn gastheer al vanaf de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Hij heeft mij al aan zien komen en doet de bergingsdeur open. Het eerste wat hij vraagt bij binnenkomst is of ik zin in koffie heb, dat is niet aan dovemans oren gericht. Ik ga in woonkamer aan tafel zitten en eerst ga ik met mijn gastheer aan de koffie met iets lekkers erbij. Het Udens Weekblad is te gast bij Spencer Zeegers voor een terugblik op zijn leven tot nu toe.

tekst en foto’s: Ankh van Burk

Spencer is geboren op 18 oktober 1954 in Henley Beach in Australië. Hij was de oudste van drie kinderen en heeft nog twee broers. Zijn vader werkte bij Philips in Nederland en Australië. In Nederland was hij aan het pionieren op het gebied van computers en automatisering. In Australië had hij een administratieve functie. “De sfeer in het gezin was over het algemeen goed. Mijn vader was een overtuigd atheïst, mijn moeder was katholiek. Ik ben katholiek opgevoed en ben in Nederland, waar ik op vijfjarige leeftijd naartoe verhuisde nog misdienaar geweest. Wij waren niet superkerkelijk. Ik heb van mijn vader rechtvaardigheidsgevoel meegekregen en het verstand gebruiken en redeneren in de zin van een onderwerp fileren.” Spencer ging in Australië een jaar naar de kleuterschool, maar weet zich niets meer te herinneren. “Ik ben in 2007 terug geweest in Australië en heb het gebouw van de kleuterschool, wat nu een wijkgebouw was weer teruggezien en ik herkende het wel.” Op vijfjarige leeftijd gaat Spencer met zijn ouders weer terug naar Nederland, waar zijn vader meteen aan de slag kan bij Philips in Eindhoven. “Ik ben eerst in Eindhoven nar de kleuterschool geweest, maar binnen een jaar verhuisden we naar Oss waar ik toen naar de kleuterschool ging. Daar heb ik een van mijn oudste vrienden kleren kennen. Daarna ben ik naar de lagere school gegaan. Ik kan me nog herinneren, dat het hoofd van de school elke ochtend een sinaasappel at, die hij schilde met een uitklapbaar scheermes. Hij kon ook heel streng zijn. Ik kon goed leren en ben de lagere school goed doorgekomen.”

Voortgezet onderwijs
Spencer ging vervolgens naar het Titus Brandsma Lyceum in Oss gedurende zes jaar. Daarna wilde hij eigenlijk geschiedenis gaan studeren in Nijmegen, maar dat werd Amsterdam. Hij kende daar niemand en ook de studie viel tegen. “In 1973 verhuisden we naar Uden, ik heb even een uitkering gehad en kon toen gaan werken bij Transelektron, die printplaten maakte. Het was een ontzettend smerig bedrijf. Er werd gewerkt met chemicaliën, met name met ammoniak waar het naar stonk en wat gewoon in de grond geloosd werd. In 1975 zijn we gaan staken en al het personeel werd op staande voet ontslagen. We zijn naar de rechtbank gestapt, die met een merkwaardig vonnis kwam. In feite hebben jullie gelijk, maar staken is een te zwaar middel. Wel moet het achterstallige loon en het vakantiegeld uitbetaald worden. Dat werd uitbetaald, maar het ontslag bleef. Ik heb weer even een uitkering gehad, maar niet lang. Ik heb in de twee jaar bij Transelektron wel geleerd hoe het eraan toegaat in Nederland en hoe de verhoudingen tussen werknemers en bazen.”

Pedagogische Academie
Spencer gaat studeren aan de Pedagogische Academie in Veghel met de bedoeling om alsnog geschiedenisleraar te worden, wat al op de lagere school zijn lievelingsvak was. Hij heeft de studie niet afgemaakt en ging na drie jaar werken bij Coudewater. Zijn theoretische kennis van de Pabo was voldoende. Naast het werk volgde hij een opleiding tot arbeidstherapeut en na vier jaar behaalde hij het diploma. Alles bij elkaar heeft hij 43 jaar in de geestelijke gezondheidszorg gewerkt.

Huwelijk
Spencer leerde zijn aanstaande vrouw Lydia kennen op de Pedagogische Academie in Veghel. Na een jaar verkering trouwden zij in augustus 1979. Zij kregen samen twee dochters en een zoon. Een van de dochters is een alleenstaande moeder en de andere twee kinderen wonen samen. Inmiddels zijn zij opa en oma van vijf kleinkinderen: vier kleinzoons en een kleindochter in de leeftijd van vier tot 17 jaar. “De kinderen en kleinkinderen wonen allemaal in Uden en wij zien ze vaak. Gemiddeld twee keer per week passen wij op, behalve op de oudsten.”

Socialistische Partij
Spencer was al vroeg politiek actief, dat begon al op het Titus Brandsma Lyceum in Oss. “Ik werd toen lid van de voorloper van de SP. Dat had alles te maken met de oorlog in Vietnam. Eind 1972 ben ik lid geworden van de SP, die net opgericht was. Mij trok het principe van niet alleen praten, maar ook doen. Ook speelde mijn van huis uit meegekregen rechtvaardigheidsgevoel een rol. Ik ben nu bestuurslid van de SP en coach van de nieuwe fractie en ben betrokken bij de huurders van Wit-Korea en de Helenastraat, die zich met succes verzet hebben tegen de sloop van hun huizen. Vanaf 1973 was ik betrokken bij de SP in Uden. In de tachtiger jaren van de vorige eeuw was de SP betrokken bij de plaatselijk vredesbeweging en hebben we onder andere geholpen bij het organiseren van bussen naar de vredesdemonstraties van Amsterdam in 1981 en Den Haag in 1983. 2006 en 2014 was de SP de grootste partij bij de gemeenteraadsverkiezingen. Het is dan heel absurd uitgesloten te worden van deelname aan het college van B&W. In 2006 en 2014 had dat veel te maken met het gedrag van Jong Uden en de VVD. In 2014 waren we in onderhandeling met het CDA en Jong Uden. We waren er bijna uit, toen Jong Uden afhaakte. Dat heeft ons in 2018 heel veel stemmen gekost. Van 1998 tot 2002 ben ik wethouder geweest van Verkeer, Wijken en Openbare Werken in een coalitie van PvdA en CDA. Het leuke van het wethouderschap is, dat je als wethouder kunt kiezen om in contact te zijn met de mensen in de wijken, dat had ik zo’n drie keer per week. Ik werkte op het laats nog twee dagen per week bij de SP. Ik ben in 2021 met pensioen gegaan bij de GGZ en bij de SP.”


Spencer houdt van lezen.

Reizen
Spencer heeft, samen met zijn vrouw en een aantal jaren met de kinderen, veel reizen gemaakt. “In 1979 ben ik op huwelijksreis naar de Sovjet-Unie geweest. In Litouwen ben ik geweest voor mijn werk bij de GGZ. In een reis naar Australië en Nieuw-Zeeland. In Europa hebben we landen als Noorwegen, Zweden, Denemarken, Frankrijk, Spanje, Engeland, Ierland, Italië, België Luxemburg bezocht. België is een prima vakantieland en Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Spanje en Frankrijk vind ik erg mooi.”

Vrijetijd
“Ik bridge eenmaal per week bij de gefuseerde club BCU ’24 in Mellepark. Ik doe vrijwilligerswerk bij Ons Welzijn in de zogenaamde formulierenbrigade en help dus mensen bij het invullen van allerlei formulieren zoals de belasting, WMO, Bijstand, etc. Verder houd ik me bezig met fotografie, met name met het digitaliseren van oude foto’s. Zoals ik al eerder vertelde ben ik nog coach van de nieuwe fractie van de SP in de gemeenteraad en ben ik actief met de huurders van Area in hun strijd tegen de sloop van hun huizen. Ik sport niet, maar probeer wel elke dag drie kilometer te lopen.”

Terugblik
“Ik denk dat ik geluk heb gehad in mijn leven: goede ouders van wie ik waardevolle dingen heb meegekregen, ik heb goed naar school kunnen gaan, 43 jaar fijn werk gehad, een lieve vrouw, drie kinderen en vijf kleinkinderen.”           

Afbeelding
Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant